جمعه شب در يك مجلس ميهماني؛ چند نفر از برادران مهاجر افغاني در مورد وضعيت خود در كشورمان صحبت مي كردند.

      يك نفر از ميان جمع از كارت هاي جديدي كه براي مهاجرين صادر شده و اندازه آن از يك كارت معمولي بزرگتر است گله داشت و ارايه آن را در ميان ديگران توهين آميز مي دانست. چند نفر ضمن تآييد اين گله مي گفتند كه براي به همراه بردن اين كارت جيب كفايت نمي كند و بايد آن را با نخي به گردن آويخت.

      ديگري از اينكه به فرزندان مهاجرين اجازه تحصيل درمراكز خاص آموزشي مانند استعدادهاي درخشان و ... داده نمي شود گله مند بود و ...

      البته همين برادران و نيز ديگر حاضران از جمهوري اسلامي و نقش آن در توازن منطقه و دفاع از شيعيان در منطقه دفاع مي كردند. و حتي اين گله ها را نيز با اعتراف به حمايت هاي ايران از مهاجرين در اين سالها همراه مي كردند.

      گاهي فكر مي كنم كه بايد تصميم قاطعي در اين مورد گرفته شود. يعني يا تمامي اين مهاجرين عزيز به هر شكل ممكن - و البته منطقي؛ انساني و شرعي - به كشور خودشان بازگردانده شوند. و يا تا زماني كه در ايران ساكن هستند. با عزت و احترام كامل با آنان برخورد و رفتار شود. زيرا با اين طرز برخورد و رفتار از سويي هزينه هاي حضور اين عزيزان بر مردم ما تحميل مي شود. و با اين وجود در ذهن برخي از آنان اين رفتارها ممكن است به كينه و دشمني منجر شود.

حرمت ميهمان واجب است. به ويژه وقتي كه هم كيش ما باشد.