با اينكه قرار بود نوروز امسال ما مهماندار باشيم. اما وقوع حادثه اي براي يكي از اقوام؛ وادارمان كرد به تهران برويم. روز شنبه ۹ فروردين براي بازديد از موزه عبرت كه از آن زياد شنيده بودم عازم شديم. ساعت حدود ۹ به محل موزه رسيديم ولي بازديد به صورت گروهي ساعت ۱۰ آغاز مي شد و در اين فاصله از موزه پست بازديد كرديم كه رايگان بود و مسؤولين موزه با لطف و محبت با بازديد كنندگان برخورد مي كردند. تصاوير و اسناد و مهرهاي مورد استفاده در پست و موارد زيادي در موزه پست بود كه بسياز زيبا بود و انسان را ناخودآگاه به دوران قديم مي برد.

     ساعت ۱۰ به موزه عبرت برگشتيم. بازديد از اين موزه هر روز در دو نوبت ساعت ۱۰ صبح و ۲ عصر صورت مي گيرد و هر نوبت بازديد هم حدود ۲ ساعت طول مي كشد. كه البته در نوبت ما بيش از ۵/۲ ساعت به طول انجاميد.

     در ابتداي بازديد خودروهاي مورد استفاده كميته مشترك ضد خرابكاري براي تعقيب و دستگيري مبارزان را مي توان ديد و همينطور خودروي تشريفاتي رئيس ساواك كه تنديسي از ارتشبد نصيري در آن قرار دارد.

     پس از آن بازديد كنندگان به تدريج در سالن نمايش فيلم جمع شده و در آنجا يك نماهنگ و چند مصاحبه با شكنجه شدگان در اين مركز را مشاهده مي كنند و بعد بازديد آغاز مي شود. راهنما يكي از كساني است كه خود مدتي در اين بازداشتگاه زنداني بوده است.

     موزه عبرت را بايد ديد و به اميد روزي بود كه در هيچ كشوري در جهان هيچ كس تنها براي عقايدش زنداني نشود و از آن بدتر مورد شكنجه و آزار قرار نگيرد.

     كاش تمامي مسؤولين خارجي كه به كشور ما مسافرت مي كنند بازديدي نيز از اين موزه داشته باشند چون گمان مي كنم  آناني بايد عبرت بگيرند كه قدرت دارند.

فاعتبروا يا اولي الابصار