از زمانی که پای آموزش نوین در دوره قاجار به ایران باز شد. دست اندرکاران سعی کردند مقلد خوبی برای اجرای نظام آموزشی غرب در ایران باشند. و نهایت اینکه از فلان کشور استعمارگر معلمی نیاید و از کشوری دیگر معلم استخدام شود. اما بومی کردن نظام آموزشی در ایرن گویا قرار نیست اتفاق بیفتد.

      یک نمونه روشن از این تقلید بدون تفکر، اجرای شیوه نیمسالی در مدارس ایران است. در کشورهایی که از نظام نیمسالی استفاده می شود. پایان نیمسال اول و امتحانات پایانی آن مصادف با آغاز سال جدید و تعطیلات کریسمس است. و پس از آن نیمسال دوم آغاز می شود و ...

      اما در کشور ما با آغاز نیمسال دوم، هنوز دانش آموزان با حال و هوای نیمسال دوم عادت نکرده اند که مراسم دهه فجر آغاز می شود و اجرای مراسم تا حد زیادی مانع از اجرای دقیق کار کلاسها و تدریس دبیران می شود. و بعد از آن نوبت به تعطیلات نه چندان کوتاه عید نوروز می رسد. که گاه با احتساب تعطیلات بینام و غیر رسمی قبل و بعد از آن - که متأسفانه رسم ناپسندی در مدارس شده است- به حدود سه هفته می رسد. و بعد هم که معلوم است و پس از چند هفته آموزش، نیمسال دوم به پایان می رسد. و به همین دلیل است که در هنگام اجرای نظام ترمی واحدی در دبیرستانها، کتابهایی که در نیمسال اول به راحتی تدریس می شدند. در نیمسال دوم نیمه کاره می ماندند. و گاه دبیر مجبور می شد که با سرعتی غیر معمول کتاب را به پایان برد.

      شاید بازگشت به نظام امتحانات سه گانه،  که البته در سه ماهه اول معلم با نمرات کلاسی به دفتر نمره گزارش کند و در سه ماهه دوم که به تعطیلات عید ختم می شود. امتحانات انجام شود و بدین ترتیب دانش آموزان به اجبار امتحان هم که شده، باید تا پایان اسفند به مدرسه بیایند چاره ای برای حل این مشکل باشد.

      فکر می کنم که بهتر بود به جای تغییر نظام آموزشی قبلی، نقاط ضعف آن برطرف می شد. و هنوز هم جای آن دارد که سیاستگذاران آموزش و پرورش مردانه به اشتباهات صورت گرفته تاکنون اعتراف کنند. و طرحی ملی و بومی در ایران پیاده کنند.