هنوز نتوانسته ام پاسخ این معما را بیابم که چطور ممکن است مردمی ۱۳ رجب و ۱۸ ذوالحجه را به عشق مولا امام علی (ع)، جشن بگیرند. و ۱۹ و ۲۱ رمضان را در غم از دست دادن فخر عالم بشریت عزا بگیرند. و در عین حال اثری از روش و منش آن امام در زندگی آنان دیده نشود.

      چگونه ممکن است که عده ای به علی (ع) عشق بورزند و در عمل شیعه ی معاویه باشند؟

      آیا برخی از کسانی که به معاویه و ابن ملجم لعنت می فرستند. حاضرند عدل علی (ع) را تحمل کنند؟

      در مطلب سکوت نوشتم که الگوی مدیریتی امام علی (ع)، در بُعد نظری تأیید می شود. اما در مقام عمل شیوه مدیریتی دیگری مورد انتظار است و کاربرد دارد.

      البته این مشکل در عده معدودی دیده می شود. اما افتخار جامعه ی ما شیعه ی علی (ع) بودن است. و کاش روزی برسد که هر یک از ما شیعه ی حقیقی امام علی (ع) و افتخاری برای امامان خود باشیم.