در ماه محرم هر سال ایستگاههای صلواتی پذیرایی از مردم با چای در گوشه و کنار شهر ما مشهد برپا می شود. و عده ای از محبین امام حسین (ع) به این وسیله ارادات خود را به سرور آزادگان جهان نشان می دهند.

      این سؤال برای برخی از مردم ایجاد می شود. که آیا نمی توان ارادت خود را به امام (ع) طوری نشان داد که موجب ایجاد ترافیک سنگین در خیابانها نشود؟

      گاهی فکر می کنم که اگر مبالغی را که این مردم مخلص در راه اطعام دیگران و به عشق امامشان هزینه می کنند. روی هم می گذاشتند. آیا در این شهر بیماری به دلیل نداشتن هزینه معالجه می مرد؟ اثاثیه زندگی یک مستأجر به همراه آبرویش در خیابان پخش می شد؟ دختر یا پسری به جرم نداشتن امکانات مادی از ازدواج باز مانده و به فساد کشیده می شدند؟ زندانی بی گناهی به دلیل نداشتن مبلغ جریمه در زندان می ماند؟ زنی برای سیر کردن شکم فرزندانش مجبور به انجام هر کار خلافی می شد؟ و ...

      کاش می دانستم امام (ع) از کدام عمل بیشتر خشنود می شود؟ اطعام عزادارانش؟ یا رفع مشکل و نیاز حاجتمندان با آبرویی که حاضر به اظهار نیاز خود نیز نیستند. و در دریای مشکلات زندگی دست و پا می زنند؟