داستان نحوی و کشتیبان مولوی را که می دانید.

     نحوی ارزش انسانها را دانستن نحو می دانست و به کشتیبان که نحو نمی دانست. یادآور شد که نیمی از عمرش را به باد فنا داده است. کشتیبان نیز وقتی کشتی با خطر روبرو شد. به نحوی که شنا کردن بلد نبود. گفت که تمامی عمرش بر فناست. زیرا کشتی در حال غرق شدن است.

آن یکی نحوی به کشتــی درنشست       رو به کشتیبـان نمود آن خودپرست

گفت هیچ از نحو خوانده ای؟ گفت لا        گفت نیـم عمـــــر تو شد بر فنــــــا

دلشکسته گشت کشتیبان ز تـــــاب        لیک آن دم گشت خاموش از جواب

بــــــاد کشتــــــی را به گردابی فکند        گفت کشتیبــــان به آن نحـوی بلند

هیچ دانی آشنـــــــــا کردن بگـــــــــو        گفت نـــی. از من تو ملاحی مجوی

گفت: نحـــــوی کل عمرت بر فناست        زانکه کشتی غـرق در گردابهاست

     واقعیت این است که برخی از معلمین ما مانند آن نحوی، تمامی ارزش یک دانش آموز را در نمره ای می دانند که از درس آنها - و فقط از درس آنها - گرفته است. در نتیجه به دانش آموزی که بالاترین نمره را گرفته احترام بیشتری می گذارند. و شخصیت و احترام دانش آموزانی را که نمره کمی گرفته اند. خرد می کنند.

     من در کلاس درس به دانش آموزان تأکید می کنم که تمام تلاشم را برای اینکه آنها به درس تاریخ علاقمند شوند به کار می گیرم. و از اینکه آنان در این درس موفق شوند. بسیار خوشحال می شوم. اما در نهایت احترام من به دانش آموزان بر مبنای شخصیت و معرفت آنان است. و نه نمره ای که از تاریخ گرفته اند.

     اگر دانش آموزی در کلاس اعلام عدم آمادگی برای پاسخگویی به سؤالات شفاهی کند. حتی سعی می کنم در حضور جمع از او دلیل عدم آمادگی اش را نپرسم.

     فکر می کنم که اگر دانش آموزی اصلاً به تحصیل و تاریخ علاقه نداشته باشد. و من هم نتوانم برای علاقمند کردن او کاری انجام دهم. آیا مجازم شخصیت و احترام او را هم از بین ببرم؟ اگر این دانش آموز به هر دلیلی توان یا امکان و یا علاقه به تحصیلات رسمی را نداشته باشد. و قرار باشد در آینده مغازه دار، مکانیک، نقاش، شاعر، هنرمند و ... شود. آیا ندانستن تاریخ باید باعث بی حرمتی او شود. آیا اگر منِ معلم فردا به چنین دانش آموزی مراجعه کنم و از تخصص او استفاده کنم. او هم حق دارد به من که از مکانیک یا شعر چیزی نمی دانم بی حرمتی کند. و مرا به دلیل ندانسته هایم مورد تحقیر و توهین قرار دهد؟

     خواهش می کنم. نگویید که در پایان سال از ما در صد قبولی و ... می خواهند. باز هم عرض می کنم که اگر قرار باشد. کسی از تحصیلات رسمی بهره ای نبرد. نباید عزت و کرامت انسانی اش را هم در این میان از دست بدهد.

     همکاران عزیز  بدانند. که ارزش انسان فقط و فقط در دانستن شیمی و فیزیک و ریاضی و ... نیست. گوهر انسانیت را در دانش آموزان ببینیم و آن را ارج گذاریم.