از صبح ۲۸ اسفند كار گشت و گذار ما در شيراز شروع شد. نقشه شهر كمك بزرگي بود. و براي پيدا كردن آدرس اماكن ديدني  مشكلي نداشتيم. اما خيابانها شلوغ بود. و جاي پارك كم. از روي نقشه پاركينگ را در حدود ارگ كريم خاني پيدا كرديم ولي وقتي آدرس را پيدا كرديم. پاركينگ بسته بود. براي ديدن مجموعه ارگ كريم خاني؛ بازار و حمام وكيل؛ شاهچراغ و ... مجبور شدم ماشين را در خيابان طالقاني پارك كنم. البته در اين خيابان و بلوار ۲۲ بهمن و حتي پياده روهاي بلوار خودروهاي سواري با وجود ممنوعيت پارك كرده بودند. و ما هم فكر كرديم كه به دليل بسته بودن پاركينگ سختگيري در اين مورد نشود. - مثل مشهد خودمان كه سال گذشته در تعطيلات عيد زايرين حتي سر پيچها و وسط ميدانها هم چادر زده بودند و خودرو پارك كرده بودند و كسي به آنها كاري نداشت. - اما بعد از برگشت با قبض جريمه ۱۳ هزار توماني روبرو شديم. و جالب اينكه روي شيشه بقيه ماشينها جريمه اي نديديم. از ما كه گذشت. اما فكر مي كنم مسؤولين محترم شهري مانند شيراز كه مسافرين نوروزي زيادي دارد. بايد قبل از جريمه كردن به فكر ايجاد پاركينگ در نقاط شلوغ و فعال كردن آنها در تعطيلات نوروز باشند. و به مسافرين احتمالي اين شهر هم توصيه مي كنم كه براي بازديد از نقاط مركزي شهر از وسايل نقليه عمومي استفاده كنند. و خودشان را براي پيدا كردن جاي پارك و ... به زحمت نيندازند.

     اما از نقاط ديدني شهر: ارگ كريم خاني فوق العاده زيبا و سرپا بود و نمايشگاه عكس از تصاوير شيراز قديم نيز به جذابيت آن مي افزود. - برخي از اين تصاوير را در وبلاگ عكسهاي تاريخي آورده ام. در نزديكي اين بنا بازار وكيل است كه هنوز با قوت تمام خريد و فروش در آن انجام مي شود و رونق تجاري خود را حفظ كرده است. اما مشكلي كه وجود دارد اين است كه به علت ازدحام مردم نمي توان به خوبي از اين بنا ديدن كرد. حمام وكيل هم كه تبديل به چايخانه سنتي شده بود. و در روز؛ امكان ديدن از آن وجود نداشت. و من هم كه به دود و قليان حساسيت شديد دارم. به لطف مسؤولين ميراث فرهنگي شيراز از ديدن اين بنا محروم شدم. - البته بعد از بازگشت از قول مسؤلين ميراث فرهنگي شيراز در نشريات خواندم كه: " پيمانكاري كه آنجا را براي رستوران سنتي اجاره كرده بوده؛ در آن تغيير بنا داده و طبق قرارداد نبايد قليان در آنجا مي آورده و ... " ولي آيا اصلاً لازم است كه از اين بناها اينطور بهره برداري شود؟ - مسجد جامع هم در حال مرمت بود. پياده از ميان بازار به شاهچراغ رفتيم. و بالاخره برنامه بازديد صبح روز اول تمام شد.

     ديدار از مزار استاد سخن سعدي و حافظ لطفي ديگر داشت. و بايد گفت كه نام شيراز به اين دو بزرگوار چنان گره خورده است. كه تصور شيراز بدون اين دو ممكن نيست. خوشبختانه در اين دو مكان به مشكل پاركينگ روبرو نشديم.

     باغ زيباي ارم نيز هم از نظر علمي و گياهشناسي و هم از نظر آشنايي عوامي چون ما با گياهان مختلف و هم از نظر فراهم آوردن مكاني زيبا و دلپذير عالي است.

     موزه شيراز قديم و زينت الملك هم ديدني بود. مخصوصاً منزل زينت الملك كه هم از نظر معماري زيبا بود و هم مجسمه هايي كه از شخصيت هاي شيرازي و منسوب به شيراز در آن وجود داشت. جالب اينكه مسؤولين موزه از داريوش شروع كرده بودند. و تا آيت ا... دستغيب آمده بودند. و حتي مجسمه علي اصغر حكمت - وزير فرهنگ دوره رضا شاه را كه نقش مهمي در ماجراي كشف حجاب داشت در آن گذاشته بودند. و البته شايد اين عيب نيز نباشد. - برخي از مجسمه ها خيلي خوب ساخته و پرداخته شده بود. ولي باز هم از نظر من از نظر نحوه ساخت به مجسمه هاي حمام كرمان نمي رسيدند. سي دي اين موزه نيز در همان جا به قيمت دو هزار تومان عرضه مي شد. و با اين وجود ديگر نيازي به تصوير برداري نبود.

     روز آخر در شيراز كيف مداركم را در خيابان در ايستگاه اتوبوس جا گذاشتم و در خروجي شيراز متوجه شدم كه كيفم نيست. برگشتيم و كيف را كه يك نفر پيدا كرده بود و به مغازه داري در همان حدود سپرده بود گرفتيم. كه اين هم خاطره خوشي از شيراز و مردم با صفاي آن براي ما بود.

     راستي از فالوده شيراز هم بگويم كه همه جا فالوده را با نام شيراز مي شناسند. اما فالوده هاي جالبي نداشت. فالوده هاي مشهد واقعاً خوشمزه تر از شيراز است.