چندي پيش اعلام شد كه فرزندان فرهنگيان براي استخدام در آموزش و پرورش در اولويت خواهند بود. تا جايي كه شنيده ام اين اولويت در استخدام در برخي از سازمانهاي دولتي از قبل سابقه داشته است. و صد البته كه استخدام در اين سازمانها به عنوان يك مزيت به شمار مي رود. اما اينكه چطور اين اولويت در وزارتخانه اي اجرا مي شود كه برخي از كاركنان فعلي آن از وضعيت حقوق و مزاياي خود رضايتي ندارند. كمي عجيب است.

     از منظر ديگري نيز مي توان به اين اولويت در استخدام نگاه كرد. اينكه آيا ما با اين اقدام دوباره به عصر ايران پيش از اسلام و طبقات نفوذ ناپذير و مشاغل ارثي بر نمي گرديم؟ و در اين صورت و با رعايت اين اولويتها چگونه يك نفر از طبقات و مشاغل ديگر مي تواند وارد شغلي جز شغل پدرش شود؟

     بهتر است اشتباه ديگر سازمانها را اصلاح كرد. نه اينكه ما هم به دنبال آن اشتباهات؛ اشتباه بعدي را مرتكب شويم.