در گشت و گذاري در حوادث ايسنا اين خبر را ديدم.

  پرونده‌ي يك فقره خودكشي در خط آهن در دادسراي جنايي تهران بررسي مي‌شود.

     جانشين سرپرست دادسراي جنايي تهران در اين باره به خبرنگار ايسنا گفت: ساعت 17 و 30 دقيقه روز گذشته فردي 35 ساله به نام «بهرام» در كيلومتر 8 خط آهن تهران- اهواز خود را به زير قطار انداخته و در اثر اصابت قطار با او فوت كرده است. در اطراف اين فرد نامه‌اي يافت شده كه در آن نوشته شده "زندگي برايم سخت بود". هم‌چنين با يافتن آدرسي از او و مراجعه به آن آدرس مشخص شده كه ظاهرا متوفي به دنبال گرفتاري‌هاي اقتصادي و مالي و نداشتن شغل دست به اين اقدام زده است.

     معاون دادستان تهران با بيان اين‌كه پرونده‌ي اين خودكشي در شعبه‌ي 2 بازپرسي دادسراي ناحيه‌ي 27 تهران در دست بررسي است، تصريح كرد: خودكشي اقدام عليه تماميت جسمي خود انسان است و امري است ناپسند كه عقلا و شرعا محكوم است. لازم است كه انسان با تمسك به فرامين شرعي در برابر مشكلات و سختي‌ها مقاومت كند تا ارزش انساني او مشخص شود ضمن اين‌كه خودكشي حلال مشكلات نيست و تنها شانه خالي كردن از زير بار سختي‌هاست.

      در اينكه خودكشي شرعاً حرام و عقلاً محكوم است. شكي نيست. اما نمي دانم اگر امثال ما در شرايطي قرار بگيريم. كه نتوانيم حتي پاسخگوي نيازهاي اوليه خانواده خود باشيم. باز هم مي توانيم به راحتي از محكوميت اين اقدام سخن بگوييم؟ به راستي وظيفه جامعه در مقابل سيل مشكلاتي كه گروهي را در ميان گرفته و تحمل زندگي! را برايشان غير ممكن كرده است. چيست؟